ജ്യോതിഷത്തിന്റെ ചരിത്രം
വൈദിക കാലഗണന മുതൽ കേരള സമ്പ്രദായവും ആധുനിക ഗണനാരീതികളും വരെയുള്ള ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ജ്യോതിഷത്തിന്റെയും വളർച്ച.
ജ്യോതിഷം തുടങ്ങിയത് കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വൈദിക ശാസ്ത്രമായാണ്: സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും നിരീക്ഷിച്ച് യാഗകർമ്മങ്ങൾക്ക് ശരിയായ ദിവസവും നേരവും നിശ്ചയിക്കാനുള്ള വഴി. രണ്ടായിരം വർഷത്തിനിടെ അത് ഗണിത ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രവും ഗ്രീക്ക് സ്വാധീനമുള്ള ജാതകരീതിയും കേരളത്തിലെയും തമിഴ്നാട്ടിലെയും വിശദമായ പ്രാദേശിക പാരമ്പര്യങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ടു; ഇന്ന് അത് കമ്പ്യൂട്ടറുകളിലാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ആദ്യകാലത്തെ പല തീയതികളും ഉറപ്പില്ലാത്തവയാണ്; പണ്ഡിതർക്കിടയിൽ അഭിപ്രായഭേദമുള്ളിടത്ത് ഞങ്ങൾ അത് തുറന്നുപറയുന്നു.
പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ഏകദേശം ക്രി.മു. 1400-1200 കാലത്തേതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു; പണ്ഡിതർക്കിടയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട്, ചിലർ ഈ ഗ്രന്ഥത്തെ ക്രി.മു. അവസാന നൂറ്റാണ്ടുകളിലേക്ക് കണക്കാക്കുന്നു
ലഗധന്റെ വേദാംഗജ്യോതിഷം
കാലഗണനയെക്കുറിച്ച് ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് ലഭ്യമായ ഏറ്റവും പഴയ ഗ്രന്ഥമാണിത്; പാരമ്പര്യം ഇതിനെ ലഗധന്റേതായി കണക്കാക്കുന്നു. വൈദിക കർമങ്ങളുടെ സമയം നിശ്ചയിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന അഞ്ചുവർഷത്തെ ചാന്ദ്രസൗര ചക്രം (യുഗം) ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. ശീതകാല അയനാന്തം എവിടെയായിരുന്നുവെന്ന ഇതിലെ വിവരണം അടിസ്ഥാനമാക്കി ചില പണ്ഡിതർ ഇതിനെ ഏകദേശം ക്രി.മു. 1400-1200 കാലത്തേക്ക് കണക്കാക്കുന്നു; എന്നാൽ മൈക്കൽ വിറ്റ്സൽ, ഡേവിഡ് പിങ്ഗ്രീ തുടങ്ങിയവർ ആ നിരീക്ഷണം അത് രേഖപ്പെടുത്തിയ ഗ്രന്ഥത്തേക്കാൾ പഴയതാകാമെന്ന് വാദിക്കുന്നു. ഇത് കലണ്ടർ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം മാത്രമാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്; ജാതകത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയുന്നില്ല.
പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ക്രി.വ. 2-3 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ (പിങ്ഗ്രീയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ക്രി.വ. 149/150, 269/270); കാലനിർണ്ണയം തർക്കവിഷയമാണ്
യവനജാതകം: ഗ്രീക്ക് ജാതകരീതി ഇന്ത്യയിലെത്തുന്നു
യവനജാതകം ("ഗ്രീക്കുകാരുടെ ജാതകശാസ്ത്രം") ജാതകജ്യോതിഷത്തെക്കുറിച്ച് അറിയപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും പഴയ സംസ്കൃത കൃതിയാണ്; ഹെല്ലനിസ്റ്റിക് അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ ഒരു ഗ്രീക്ക് ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുത്തിയതാണിത്. ഡേവിഡ് പിങ്ഗ്രീയുടെ വിവരണത്തിൽ, യവനേശ്വരൻ തയ്യാറാക്കിയ ഗദ്യപരിഭാഷ പിന്നീട് പടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യയിൽ സ്ഫുജിധ്വജൻ പദ്യരൂപത്തിലാക്കി. എന്നാൽ ബിൽ മാക് നടത്തിയ പുതിയ കൈയെഴുത്തുപ്രതി പഠനം ആ തീയതികളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും പിൽക്കാലത്തെ ഒരു കാലയളവ് നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദ്രേക്കാണം (ഗ്രീക്കിലെ ‘ഡെകാനോസ്’) പോലുള്ള ഗ്രീക്ക് ഉത്ഭവമുള്ള പദങ്ങൾ ജാതകരീതി ഇരു സംസ്കാരങ്ങൾക്കുമിടയിൽ എങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ചു എന്ന് കാണിക്കുന്നു.
ക്രി.വ. 499
ആര്യഭടനും ആര്യഭടീയവും
ഗണിതത്തെയും ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രത്തെയും കുറിച്ചുള്ള സംക്ഷിപ്തമായ പദ്യഗ്രന്ഥമായ ആര്യഭടീയം ആര്യഭടൻ രചിച്ചു; ക്രി.വ. 499-ൽ ഇത് രചിക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് 23 വയസ്സായിരുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം തന്നെ പറയുന്നു. ഗ്രഹസ്ഥാനങ്ങളും ഗ്രഹണങ്ങളും കണക്കാക്കാനുള്ള രീതികൾ ഇതിലുണ്ട്; ഭൂമി സ്വന്തം അച്ചുതണ്ടിൽ കറങ്ങുന്നു എന്നും ഇത് മുന്നോട്ടുവച്ചു. ഇതിലെ ഗണിതസ്ഥിരാങ്കങ്ങൾ കേരള പാരമ്പര്യം ഉൾപ്പെടെ പിൽക്കാല ഭാരതീയ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രത്തെ രൂപപ്പെടുത്തി.
ക്രി.വ. 6-ാം നൂറ്റാണ്ട് (വരാഹമിഹിരൻ ഏകദേശം ക്രി.വ. 505-587)
ഉജ്ജയിനിയിലെ വരാഹമിഹിരൻ: പഞ്ചസിദ്ധാന്തിക, ബൃഹത് സംഹിത, ബൃഹജ്ജാതകം
ഉജ്ജയിനിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വരാഹമിഹിരൻ മുൻകാലത്തെ അഞ്ച് ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രസമ്പ്രദായങ്ങളെ പഞ്ചസിദ്ധാന്തികയിൽ സംഗ്രഹിച്ചു; അവയിൽ രണ്ടെണ്ണത്തിൽ ഗ്രീക്ക് സ്വാധീനം കാണാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബൃഹത് സംഹിത ശകുനങ്ങൾ, കാലാവസ്ഥ, വാസ്തുവിദ്യ, നിത്യജീവിതത്തിലെ അറിവുകൾ എന്നിവയുടെ ഒരു വിജ്ഞാനകോശമാണ്; ബൃഹജ്ജാതകം ജാതകജ്യോതിഷത്തിലെ പ്രധാന പാഠപുസ്തകങ്ങളിലൊന്നായി. പിൽക്കാല എഴുത്തുകാർ അദ്ദേഹത്തെ നിരന്തരം ഉദ്ധരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ആദ്യകാല ജ്യോതിഷത്തിനും മധ്യകാല ജ്യോതിഷത്തിനും ഇടയിലെ പാലമായി അദ്ദേഹം നിലകൊള്ളുന്നു.
ക്രി.വ. 628
ബ്രഹ്മഗുപ്തന്റെ ബ്രാഹ്മസ്ഫുടസിദ്ധാന്തം
ക്രി.വ. 628-ൽ ബ്രഹ്മഗുപ്തൻ ബ്രാഹ്മസ്ഫുടസിദ്ധാന്തം പൂർത്തിയാക്കി. ഇതൊരു സമ്പൂർണ്ണ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രസമ്പ്രദായമാണ്; പൂജ്യവും ഋണസംഖ്യകളും ഉപയോഗിക്കാനുള്ള നിയമങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ നാഴികക്കല്ലായ ഗണിതവും ഇതിലുണ്ട്. പിന്നീട് ഇത് അറബിയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുകയും ഇസ്ലാമിക ലോകത്തെ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗ്രഹസ്ഥാനങ്ങൾ കണക്കാക്കാനുള്ള ഇതിലെ രീതികൾ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഭാരതത്തിലെ പഞ്ചാംഗകർത്താക്കൾക്ക് ആധാരമായി തുടർന്നു.
പരാശര മഹർഷിയുടേതായി കരുതപ്പെടുന്നു; കാലനിർണ്ണയം തർക്കവിഷയമാണ് (പലപ്പോഴും ഏകദേശം ക്രി.വ. 7-8 നൂറ്റാണ്ടുകളിലേക്ക് കണക്കാക്കുന്നു; നിലവിലുള്ള ഗ്രന്ഥപാഠം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മാത്രം)
ബൃഹത് പരാശര ഹോരാശാസ്ത്രം
ജാതക ജ്യോതിഷത്തിന്റെ ഈ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥം പരാശര മഹർഷിയുടേതാണെന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു; ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്ന വിംശോത്തരി ദശയുടെയും പല യോഗങ്ങളുടെയും പ്രധാന ഉറവിടം ഇതാണ്. ജെ. ഗോണ്ട, ഡേവിഡ് പിങ്ഗ്രീ തുടങ്ങിയ പണ്ഡിതർ ഇതിലെ ഏറ്റവും പഴയ ഭാഗങ്ങൾ ഏകദേശം ക്രി.വ. 7-8-ാം നൂറ്റാണ്ടുകളിലേതാണെന്ന് കണക്കാക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ അച്ചടിയിലുള്ള പാഠം 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ വീണ്ടും കണ്ടെത്തിയ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിൽ നിന്ന് ക്രോഡീകരിച്ചതാണ്. ഇതിന്റെ കൃത്യമായ ഉത്ഭവവും കാലക്രമത്തിൽ എത്രത്തോളം മാറ്റം വന്നുവെന്നതും ഇന്നും തുറന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ്.
ജൈമിനി മഹർഷിയുടേതായി കരുതപ്പെടുന്നു; കാലനിർണ്ണയം തർക്കവിഷയമാണ്
ജൈമിനി സൂത്രങ്ങൾ (ഉപദേശ സൂത്രങ്ങൾ)
ഉപദേശ സൂത്രങ്ങൾ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ജൈമിനി സൂത്രങ്ങൾ ജാതകവിശകലനത്തിന് വേറിട്ടൊരു രീതി അവതരിപ്പിക്കുന്നു: രാശി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ദൃഷ്ടികൾ, ചരകാരകങ്ങൾ (ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഡിഗ്രി അനുസരിച്ച് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കാരകങ്ങൾ), ചരദശ പോലുള്ള രാശി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ദശകൾ എന്നിവയിലാണ് ഈ രീതി അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. പാരമ്പര്യം ഇവയെ ജൈമിനി മഹർഷിയുടേതായി കാണുന്നു; എന്നാൽ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ കാലം ഇതുവരെ ഉറപ്പായി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പരാശര സമ്പ്രദായത്തിന് പകരമായല്ല, അതിനൊപ്പമാണ് ഇവ പഠിക്കപ്പെടുന്നത്.
പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ഏകദേശം ക്രി.വ. 800-1000; കാലനിർണ്ണയം തർക്കവിഷയമാണ്
കല്യാണവർമ്മന്റെ സാരാവലി
വരാഹമിഹിരനെയും മുൻകാല ഗ്രന്ഥകർത്താക്കളെയും ഏറെ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് കല്യാണവർമ്മൻ ജാതക ജ്യോതിഷത്തിന്റെ വലിയൊരു കൈപ്പുസ്തകമായ സാരാവലി സമാഹരിച്ചു. ഇതിന്റെ കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അനുമാനങ്ങൾ ഏകദേശം ക്രി.വ. 800 മുതൽ 10-ാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ നീളുന്നു. ഫലജ്യോതിഷത്തിലെ പ്രധാന പ്രാമാണിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്നും ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ക്രി.വ. 1150
ഭാസ്കരൻ രണ്ടാമന്റെ സിദ്ധാന്തശിരോമണി
ഉജ്ജയിനിയിലെ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര പാരമ്പര്യത്തിലെ പ്രമുഖനായിരുന്ന ഭാസ്കരൻ രണ്ടാമൻ ക്രി.വ. 1150-ൽ സിദ്ധാന്തശിരോമണി പൂർത്തിയാക്കി. അങ്കഗണിതം (ലീലാവതി), ബീജഗണിതം, ഗ്രഹഗണിതം, ഖഗോളം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഇതിലെ ഭാഗങ്ങൾ ഇന്ത്യയിലുടനീളം പ്രധാന പഠനഗ്രന്ഥങ്ങളായി. പ്രാചീന സിദ്ധാന്ത പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥാനമായി ഇത് പലപ്പോഴും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
മധ്യകാലം, ഏകദേശം ക്രി.വ. 13-16-ാം നൂറ്റാണ്ടുകൾ (കാലനിർണ്ണയം ഏകദേശവും തർക്കവിഷയവുമാണ്)
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സമാഹാരങ്ങൾ: ഫലദീപികയും ജാതക പാരിജാതവും
28 അധ്യായങ്ങളുള്ള സംക്ഷിപ്ത സംസ്കൃത കൈപ്പുസ്തകമായ മന്ത്രേശ്വരന്റെ ഫലദീപിക ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ കർത്താവ് 13-ാം നൂറ്റാണ്ടിലാണോ 16-ാം നൂറ്റാണ്ടിലാണോ ജീവിച്ചിരുന്നതെന്ന് പണ്ഡിതർ ഇതുവരെ തീർപ്പാക്കിയിട്ടില്ല. സ്വാധീനമുള്ള മറ്റൊരു കൈപ്പുസ്തകമായ വൈദ്യനാഥ ദീക്ഷിതരുടെ ജാതക പാരിജാതം സാധാരണയായി 14-15-ാം നൂറ്റാണ്ടുകളിലേതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ പുഷ്പികയിലെ ഒരു വായന ഏകദേശം ക്രി.വ. 1426-ലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. മുൻകാല നിയമങ്ങൾ ക്രോഡീകരിച്ച ഈ രണ്ടു ഗ്രന്ഥങ്ങളെയും ജ്യോത്സ്യർ ഇന്നും ആശ്രയിക്കുന്നു.
ഏകദേശം ക്രി.വ. 1340-1501 (മാധവൻ ഏകദേശം 1340-1425; ദൃഗ്ഗണിതം 1431; തന്ത്രസംഗ്രഹം ഏകദേശം 1500-1501)
കേരള സമ്പ്രദായം: മാധവൻ, പരമേശ്വരൻ, നീലകണ്ഠൻ
സംഗമഗ്രാമ മാധവൻ കേരളത്തിലെ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞ-ഗണിതജ്ഞരുടെ ശ്രദ്ധേയമായൊരു പാരമ്പര്യത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. യൂറോപ്പിൽ സമാന ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടായതിനു വളരെ മുമ്പുതന്നെ സൈൻ, കോസൈൻ, ആർക്ടാൻജന്റ് എന്നിവയ്ക്കുള്ള അനന്തശ്രേണികൾ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യൻ വടശ്ശേരി പരമേശ്വരൻ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ഗ്രഹണങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചു. 1431-ലെ ദൃഗ്ഗണിതത്തിൽ, കണക്കാക്കിയ സ്ഥാനങ്ങൾ ആകാശത്ത് കാണുന്നവയുമായി ഒത്തുവരുന്ന വിധത്തിൽ പഴയ പരഹിത ഗണനാരീതി അദ്ദേഹം പരിഷ്കരിച്ചു. ഏകദേശം 1500-1501-ൽ പൂർത്തിയാക്കിയ തന്ത്രസംഗ്രഹത്തിലൂടെ നീലകണ്ഠ സോമയാജി ഈ പാരമ്പര്യം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയി. അനുബന്ധ രചനകളിൽ, മറ്റു ഗ്രഹങ്ങൾ സൂര്യനെ ചുറ്റുകയും സൂര്യൻ ഭൂമിയെ ചുറ്റുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു മാതൃകയും അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു.
ഏകദേശം ക്രി.വ. 1649
പ്രശ്നമാർഗം: കേരളത്തിന്റെ പ്രശ്നജ്യോതിഷ കൈപ്പുസ്തകം
ഏകദേശം ക്രി.വ. 1649-ൽ കേരളത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട പ്രശ്നമാർഗം, തലശ്ശേരിക്കടുത്തുള്ള എടക്കാട്ടെ ഒരു നമ്പൂതിരി ജ്യോത്സ്യന്റേതാണെന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന നിമിഷത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഉത്തരം കണ്ടെത്തുന്ന പ്രശ്നജ്യോതിഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വിശദമായ പ്രാമാണിക ഗ്രന്ഥമാണിത്. ശകുനങ്ങൾ, ജാതകനിരൂപണ രീതികൾ, കേരളത്തിൽ ഇന്നും നടക്കുന്ന അഷ്ടമംഗല പ്രശ്നത്തിന് അടിസ്ഥാനമായ നടപടിക്രമങ്ങൾ എന്നിവ ഇതിൽ ഒരുമിച്ചുചേരുന്നു. ഈ പ്രദേശത്തെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ദേവപ്രശ്നങ്ങൾ ഇന്നും ഇതിലെ രീതികളെ ആശ്രയിക്കുന്നു.
മധ്യകാലം മുതൽ ഇന്നുവരെ; നിരീക്ഷണാധിഷ്ഠിതമായ (ദൃക്) പഞ്ചാംഗങ്ങൾക്ക് 19-ാം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ പ്രചാരം കൂടി
പ്രാദേശിക പഞ്ചാംഗങ്ങൾ: അമാന്തം, പൂർണിമാന്തം, ദൃക്, വാക്യം
ഇന്ത്യയിലുടനീളം പ്രാദേശിക പഞ്ചാംഗങ്ങൾ (കിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിൽ പഞ്ജികകൾ) ദിവസേനയുള്ള അഞ്ച് ഘടകങ്ങളായ തിഥി, വാരം, നക്ഷത്രം, യോഗം, കരണം എന്നിവ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ചാന്ദ്രമാസം അമാവാസിയിൽ അവസാനിക്കുന്നുവോ (അമാന്തം), പൗർണമിയിൽ അവസാനിക്കുന്നുവോ (പൂർണിമാന്തം) എന്നതിൽ പ്രദേശങ്ങൾ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. തമിഴ്നാട്ടിൽ പഞ്ചാംഗങ്ങൾ മനഃപാഠമാക്കിയ ശ്ലോകപ്പട്ടികകളെ ആധാരമാക്കിയ പരമ്പരാഗത വാക്യരീതിയോ, നിരീക്ഷിച്ച സ്ഥാനങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയ ദൃക് (തിരുക്കണിതം) രീതിയോ പിന്തുടരുന്നു. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പഴയ പട്ടികകൾ വ്യതിചലിക്കുന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ മദ്രാസിലെ പരിഷ്കർത്താക്കൾ ദൃക് പഞ്ചാംഗങ്ങൾക്കായി വാദിച്ചു; രണ്ടുതരവും ഇന്നും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
ക്രി.വ. 1952-1957 (സമിതി രൂപീകരിച്ചത് 1952-ൽ, റിപ്പോർട്ട് 1955-ൽ, ദേശീയ കലണ്ടർ 1957 മാർച്ച് 22 മുതൽ പ്രാബല്യത്തിൽ)
ഇന്ത്യൻ കലണ്ടർ പരിഷ്കരണ സമിതിയും ലാഹിരി അയനാംശവും
ഇന്ത്യയിലുടനീളം ഉപയോഗത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഏകദേശം മുപ്പതോളം കലണ്ടറുകൾ പഠിക്കുന്നതിനായി 1952-ൽ ശാസ്ത്ര-വ്യാവസായിക ഗവേഷണ കൗൺസിൽ ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞനായ മേഘനാദ് സാഹയുടെ അധ്യക്ഷതയിൽ ഒരു കലണ്ടർ പരിഷ്കരണ സമിതി രൂപീകരിച്ചു. ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞനായ എൻ. സി. ലാഹിരിയും സമിതിയിലെ അംഗമായിരുന്നു. 1955-ലെ സമിതിയുടെ റിപ്പോർട്ടിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 1957 മാർച്ച് 22 മുതൽ ഇന്ത്യൻ ദേശീയ കലണ്ടർ ഔദ്യോഗികമായി നിലവിൽ വന്നു. മതപരമായ കലണ്ടറുകൾക്കുള്ള ഒരു മാനദണ്ഡ അയനാംശം ഉൾപ്പെടുന്ന ഔദ്യോഗിക ഗ്രഹസ്ഥാനപ്പട്ടികയും (എഫെമെറിസ്) ദേശീയ പഞ്ചാംഗവും (ഹിന്ദിയിൽ ‘രാഷ്ട്രീയ പഞ്ചാംഗ്’) ഇതോടൊപ്പം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. ചിത്തിര (സ്പിക്ക) നക്ഷത്രത്തെ ആധാരമാക്കിയതും സർക്കാരിന്റെ ഇന്ത്യൻ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര എഫെമെറിസിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതുമായ ഈ ചിത്രാപക്ഷ മൂല്യമാണ് ലാഹിരി അയനാംശം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന നിരയന മാനദണ്ഡവും ഇതുതന്നെയാണ്.
20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം മുതൽ ഇന്നുവരെ (സ്വിസ് എഫെമെറിസ് ആദ്യമായി പുറത്തിറങ്ങിയത് 1997-ൽ)
കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ, ജെപിഎൽ എഫെമെറിസുകൾ, സ്വിസ് എഫെമെറിസ്
20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം മുതൽ ജ്യോത്സ്യർ അച്ചടിച്ച പട്ടികകളിൽ നിന്ന് സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകളിലേക്ക് മാറി. നാസയുടെ ജെറ്റ് പ്രൊപ്പൽഷൻ ലബോറട്ടറി ഉയർന്ന കൃത്യതയുള്ള ഗ്രഹ എഫെമെറിസുകൾ (ഡിഇ പരമ്പര) പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. ഈ വിവരങ്ങളെ ആധാരമാക്കി 1997-ൽ ആസ്ട്രോഡിയൻസ്റ്റ് പുറത്തിറക്കിയ സ്വിസ് എഫെമെറിസ് ജ്യോതിഷ പ്രോഗ്രാമുകളിൽ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന കണക്കുകൂട്ടൽ സംവിധാനമായി മാറി. ഒരുകാലത്ത് കൈകൊണ്ട് കണക്കാക്കാൻ മണിക്കൂറുകൾ എടുത്തിരുന്ന ഒരു ജാതകം ഇന്ന് ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തയ്യാറാക്കാം; എങ്കിലും ഫലവ്യാഖ്യാനം ഇന്നും പ്രാമാണിക ജ്യോതിഷഗ്രന്ഥങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയാണ്.
ജ്യോതിഷം പരമ്പരാഗത മാർഗനിർദേശമായാണ് നൽകുന്നത്; ഇത് ഉറപ്പോ വിദഗ്ധോപദേശത്തിന് പകരമോ അല്ല. ജ്യോതിഷ സംബന്ധമായ അറിയിപ്പ് വായിക്കുക.
കാലാതീതമായ ജ്യോതിഷം. സമകാലിക വ്യക്തത.
കൃത്യതയോടും സംയമനത്തോടും ആധുനിക ലക്ഷ്യബോധത്തോടും കൂടി അവതരിപ്പിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത ജ്യോതിഷം.