ஜோதிடத்தின் வரலாறு
வேதகால நாட்காட்டி முதல் கேரள மரபு, நவீனக் கணக்கீடு வரை, இந்திய வானியலும் ஜோதிடமும் எவ்வாறு வளர்ந்தன என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.
ஜோதிடம் காலத்தைப் பற்றிய வேத அறிவியலாகத் தொடங்கியது: சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்களைக் கவனித்து வேள்விச் சடங்குகளுக்கு உரிய நாளையும் நேரத்தையும் குறிக்கும் வழி. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளில் அது கணித வானியலையும், கிரேக்கத் தாக்கம் கொண்ட ஜாதக முறையையும், கேரளம் மற்றும் தமிழ்நாட்டின் விரிவான வட்டார மரபுகளையும் உள்வாங்கியது; இன்று அது கணினிகளில் கணக்கிடப்படுகிறது. தொடக்ககாலத் தேதிகள் பல உறுதியற்றவை; அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உள்ள இடங்களில் அதை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறோம்.
மரபுப்படி ஏறத்தாழ கி.மு. 1400-1200 காலத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உள்ளது, சிலர் இந்த நூலைக் கி.மு. கடைசி நூற்றாண்டுகளுக்குரியதாகக் கருதுகின்றனர்
லகதரின் வேதாங்க ஜோதிடம்
காலக் கணிப்பு பற்றிய இந்தியாவின் மிகப் பழமையான எஞ்சியுள்ள நூல் இதுவாகும். மரபுப்படி இது லகதருக்குரியது. வேதச் சடங்குகளின் நேரத்தை நிர்ணயிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஐந்தாண்டு சந்திர-சூரியச் சுழற்சியை (யுகத்தை) இது விளக்குகிறது. குளிர்காலக் கதிர்த்திருப்பம் (உத்தராயணத் தொடக்கம்) எங்கு நிகழ்ந்தது என்பது குறித்த இதன் விவரிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, சில அறிஞர்கள் இதை ஏறத்தாழ கி.மு. 1400-1200 காலத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால் மைக்கேல் விட்செல், டேவிட் பிங்க்ரீ உள்ளிட்டோர், அந்த வானியல் கவனிப்பு அதைப் பதிவு செய்த நூலைவிடப் பழமையானதாக இருக்கலாம் என்று வாதிடுகின்றனர். இது நாட்காட்டி வானியலை மட்டுமே கையாள்கிறது; ஜாதகம் பற்றி எதுவும் கூறவில்லை.
மரபுப்படி கி.பி. 2-3ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது (பிங்க்ரீயின் கணிப்புப்படி கி.பி. 149/150, 269/270); காலக்கணிப்பு குறித்துக் கருத்து வேறுபாடு உள்ளது
யவனஜாதகம்: கிரேக்க ஜாதக முறை இந்தியாவை அடைகிறது
யவனஜாதகம் ("கிரேக்கர்களின் ஜாதகம்") ஜாதக ஜோதிடம் பற்றி அறியப்பட்ட மிகப் பழமையான சமஸ்கிருத நூலாகும். ஹெலனிஸ்டிக் அலெக்சாந்திரியாவில் உருவான ஒரு கிரேக்க நூலிலிருந்து இது தழுவப்பட்டது. டேவிட் பிங்க்ரீயின் விளக்கப்படி, யவனேஸ்வரர் செய்த உரைநடை மொழிபெயர்ப்பைப் பின்னர் ஸ்புஜித்வஜர் மேற்கு இந்தியாவில் செய்யுள் வடிவில் அமைத்தார். ஆனால் பில் மாக் மேற்கொண்ட அண்மைக்கால ஓலைச்சுவடி ஆய்வு அந்தக் காலக்கணிப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கி, இதற்குப் பிந்தைய காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. திரேக்காணம் (டெகான்) போன்ற கிரேக்க மூலச் சொற்கள், ஜாதக முறை இரு பண்பாடுகளுக்கு இடையே எவ்வாறு பரவியது என்பதைக் காட்டுகின்றன.
கி.பி. 499
ஆரியபட்டரும் ஆரியபட்டீயமும்
கணிதம், வானியல் பற்றிய சுருக்கமான செய்யுள் நூலான ஆரியபட்டீயத்தை ஆரியபட்டர் இயற்றினார்; கி.பி. 499இல் இதை இயற்றியபோது தனக்கு 23 வயது என்று அவரே குறிப்பிடுகிறார். கிரக நிலைகளையும் கிரகணங்களையும் கணிக்கும் முறைகளை இது வழங்கியது; பூமி தன் அச்சில் சுழல்கிறது என்றும் முன்வைத்தது. இதன் அளவுருக்கள், கேரள மரபு உட்பட பிற்கால இந்திய வானியலை வடிவமைத்தன.
கி.பி. 6ஆம் நூற்றாண்டு (வராஹமிஹிரர்: ஏறத்தாழ கி.பி. 505-587)
உஜ்ஜயினியில் வராஹமிஹிரர்: பஞ்ச சித்தாந்திகா, பிருஹத் சம்ஹிதை, பிருஹத் ஜாதகம்
உஜ்ஜயினியில் பணியாற்றிய வராஹமிஹிரர், முந்தைய ஐந்து வானியல் முறைகளைப் பஞ்ச சித்தாந்திகாவில் சுருக்கித் தொகுத்தார்; அவற்றில் இரண்டில் கிரேக்கத் தாக்கம் காணப்படுகிறது. அவரது பிருஹத் சம்ஹிதை சகுனங்கள், வானிலை, கட்டடக்கலை, அன்றாட அறிவு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய கலைக்களஞ்சியமாகும்; அவரது பிருஹத் ஜாதகம் ஜாதக ஜோதிடத்தின் நிலையான பாடநூல்களில் ஒன்றானது. பிற்கால எழுத்தாளர்கள் அவரைத் தொடர்ந்து மேற்கோள் காட்டியதால், தொடக்ககால ஜோதிடத்துக்கும் இடைக்கால ஜோதிடத்துக்கும் இடையிலான பாலமாக அவர் விளங்குகிறார்.
கி.பி. 628
பிரம்மகுப்தரின் பிரம்மஸ்புட சித்தாந்தம்
கி.பி. 628இல் பிரம்மகுப்தர் பிரம்மஸ்புட சித்தாந்தத்தை நிறைவு செய்தார். இது ஒரு முழுமையான வானியல் முறையாகும்; பூஜ்ஜியம், குறை எண்கள் ஆகியவற்றைக் கையாளும் விதிகள் உள்ளிட்ட முக்கியமான கணிதக் கருத்துகளும் இதில் இடம்பெற்றுள்ளன. பின்னர் இது அரபு மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, இஸ்லாமிய உலகின் வானியலில் தாக்கம் செலுத்தியது. கிரக நிலைகளைக் கணிக்கும் இதன் முறைகள் பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தியப் பஞ்சாங்கம் தயாரிப்பவர்களுக்கு ஆதாரமாக இருந்தன.
பராசர முனிவருக்கு உரியதாகக் கருதப்படுகிறது; காலக்கணிப்பு விவாதத்துக்குரியது (பெரும்பாலும் ஏறத்தாழ கி.பி. 7-8ஆம் நூற்றாண்டில் இயற்றப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது; இன்றுள்ள பாடம் 20ஆம் நூற்றாண்டில்தான் வெளியிடப்பட்டது)
பிருஹத் பராசர ஹோரா சாஸ்திரம்
ஜாதக ஜோதிடத்தின் இந்த அடிப்படை நூலை மரபு பராசர முனிவருக்கு உரியதாகக் கூறுகிறது; இன்று பயன்படும் விம்சோத்தரி தசைக்கும் பல யோகங்களுக்கும் இதுவே முதன்மை ஆதாரமாகும். ஜே. கோண்டா, டேவிட் பிங்க்ரீ போன்ற அறிஞர்கள் இதன் தொடக்கப் பகுதிகளை ஏறத்தாழ கி.பி. 7-8ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு வைக்கின்றனர். இப்போது அச்சில் உள்ள பதிப்பு, 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மீண்டும் கிடைத்த சுவடிகளிலிருந்து தொகுக்கப்பட்டது. இதன் சரியான தோற்றமும், காலப்போக்கில் இது எந்த அளவுக்கு மாறியது என்பதும் இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
ஜைமினி முனிவருக்கு உரியதாகக் கருதப்படுகிறது; காலக்கணிப்பு விவாதத்துக்குரியது
ஜைமினி சூத்திரங்கள் (உபதேச சூத்திரங்கள்)
உபதேச சூத்திரங்கள் என்றும் அழைக்கப்படும் ஜைமினி சூத்திரங்கள், ஜாதகம் பார்த்துப் பலன் சொல்வதற்கான தனித்துவமான ஒரு முறையை முன்வைக்கின்றன. இது ராசி அடிப்படையிலான பார்வைகள், சர காரகங்கள் (கிரகங்களின் பாகை அளவை அடிப்படையாகக் கொண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்படும் காரகங்கள்), சர தசை போன்ற ராசி அடிப்படையிலான தசைகள் ஆகியவற்றின் மீது அமைந்துள்ளது. மரபு இவற்றை ஜைமினி முனிவருக்கு உரியதாகக் கூறினாலும், இந்த நூலின் காலத்தைத் தீர்மானிக்க உறுதியான ஆதாரம் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. பராசர முறைக்குப் பதிலாக அல்ல; அதனுடன் சேர்த்தே இவை கற்கப்படுகின்றன.
மரபுப்படி ஏறத்தாழ கி.பி. 800-1000; காலக்கணிப்பு விவாதத்துக்குரியது
கல்யாண வர்மரின் சாராவளி
வராஹமிஹிரரையும் முந்தைய ஆசிரியர்களையும் பெரிதும் சார்ந்து, கல்யாண வர்மர் ஜாதக ஜோதிடத்தின் விரிவான கையேடான சாராவளியைத் தொகுத்தார். இதன் காலம் பற்றிய மதிப்பீடுகள் ஏறத்தாழ கி.பி. 800 முதல் 10ஆம் நூற்றாண்டு வரை வேறுபடுகின்றன. பலன் சொல்லும் ஜோதிடத்தின் முக்கியமான செவ்வியல் நூல்களில் ஒன்றாக இன்றும் இது கருதப்படுகிறது.
கி.பி. 1150
இரண்டாம் பாஸ்கரரின் சித்தாந்த சிரோமணி
உஜ்ஜயினி வானியல் மரபின் தலைவராக விளங்கிய இரண்டாம் பாஸ்கரர், கி.பி. 1150இல் சித்தாந்த சிரோமணியை நிறைவு செய்தார். எண்கணிதம் (லீலாவதி), இயற்கணிதம், கிரகக் கணிதம், வான்கோளம் ஆகியவை பற்றிய இதன் பகுதிகள் இந்தியா முழுவதும் நிலையான பாடநூல்களாகின. செவ்வியல் சித்தாந்த மரபின் உச்சமாக இது பெரும்பாலும் கருதப்படுகிறது.
இடைக்காலம், ஏறத்தாழ கி.பி. 13-16ஆம் நூற்றாண்டு (காலக்கணிப்பு தோராயமானதும் விவாதத்துக்குரியதும்)
தென்னிந்தியத் தொகுப்பு நூல்கள்: பலதீபிகை, ஜாதக பாரிஜாதம்
28 அத்தியாயங்களைக் கொண்ட சுருக்கமான சமஸ்கிருதக் கையேடான மந்திரேஸ்வரரின் பலதீபிகை தென்னிந்தியாவில் பரவலாகப் பயன்பட்டது; அதன் ஆசிரியர் 13ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தாரா, 16ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தாரா என்பதை அறிஞர்கள் இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை. செல்வாக்குமிக்க மற்றொரு கையேடான வைத்தியநாத தீட்சிதரின் ஜாதக பாரிஜாதம் வழக்கமாக 14-15ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு வைக்கப்படுகிறது; அதன் நிறைவுக் குறிப்பை ஒரு விதமாகப் பொருள்கொண்டால், அது ஏறத்தாழ கி.பி. 1426ஐச் சுட்டுகிறது. இரு நூல்களும் முந்தைய விதிகளை, தொழில்முறை ஜோதிடர்கள் இன்றும் பார்க்கும் வகையில் தொகுத்து வழங்குகின்றன.
ஏறத்தாழ கி.பி. 1340-1501 (மாதவர்: ஏறத்தாழ கி.பி. 1340-1425; திருக்கணிதம்: 1431; தந்திரசங்கிரகம்: ஏறத்தாழ கி.பி. 1500-1501)
கேரள வானியல் மரபு: மாதவர், பரமேஸ்வரர், நீலகண்டர்
சங்கமகிராம மாதவர் கேரள வானியல்-கணித அறிஞர்களின் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு மரபைத் தொடங்கினார். ஐரோப்பாவில் இதுபோன்ற முடிவுகள் கிடைப்பதற்கு நெடுங்காலம் முன்பே சைன், கோசைன், ஆர்க்டேன்ஜென்ட் ஆகியவற்றுக்கான முடிவிலாத் தொடர்களை உருவாக்கிய பெருமை அவருக்கு உரியது. அவரது மாணவர் பரமேஸ்வரர் பல பத்தாண்டுகள் கிரகணங்களைக் கவனித்தார். 1431இல் இயற்றிய திருக்கணிதத்தில், கணக்கிடப்பட்ட கிரக நிலைகள் வானில் காணப்பட்ட நிலைகளோடு பொருந்தும்படி பழைய பரஹிதக் கணிப்பு முறையைத் திருத்தினார். ஏறத்தாழ 1500-1501இல் நிறைவு செய்த தந்திரசங்கிரகத்தின் மூலம் நீலகண்ட சோமயாஜி இந்த மரபைத் தொடர்ந்தார். தொடர்புடைய நூல்களில், பிற கிரகங்கள் சூரியனைச் சுற்றவும், சூரியன் பூமியைச் சுற்றவும் செய்கின்ற ஒரு மாதிரியையும் அவர் விவரித்தார்.
ஏறத்தாழ கி.பி. 1649
பிரசன்ன மார்க்கம்: கேரளத்தின் பிரசன்ன ஜோதிடக் கையேடு
ஏறத்தாழ கி.பி. 1649இல் கேரளத்தில் எழுதப்பட்ட பிரசன்ன மார்க்கம், தலச்சேரிக்கு அருகிலுள்ள எடக்காட்டைச் சேர்ந்த ஒரு நம்பூதிரி ஜோதிடரால் இயற்றப்பட்டதாக மரபு கூறுகிறது. கேள்வி கேட்கப்படும் கணத்தைக் கொண்டு அதற்குப் பதில் காணும் பிரசன்னம் பற்றிய மிக விரிவான செவ்வியல் வழிகாட்டி இது. சகுனங்கள், ஜாதக முறைகள், கேரளத்தில் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ள அஷ்டமங்கலப் பிரசன்னத்துக்கு அடிப்படையான வழிமுறைகள் ஆகியவற்றை இது ஒன்றிணைக்கிறது. அப்பகுதிக் கோயில்களில் நடைபெறும் தேவப் பிரசன்னங்களும் இன்றும் இதன் முறைகளைச் சார்ந்துள்ளன.
இடைக்காலம் முதல் இன்றுவரை; வானில் காணும் கிரக நிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட திருக்கணிதப் பஞ்சாங்கங்கள் 19ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து பரவலாகப் பயன்பாட்டுக்கு வந்தன
வட்டாரப் பஞ்சாங்கங்கள்: அமாந்தம், பூர்ணிமாந்தம், திருக்கணிதம், வாக்கியம்
இந்தியா முழுவதும் உள்ளூர் பஞ்சாங்கங்கள் (கிழக்குப் பகுதிகளில் பஞ்சிகைகள்) திதி, வாரம், நட்சத்திரம், யோகம், கரணம் ஆகிய ஐந்து அன்றாடக் கூறுகளைப் பட்டியலிடுகின்றன. சந்திர மாதம் அமாவாசையில் முடிகிறதா (அமாந்தம்), பௌர்ணமியில் முடிகிறதா (பூர்ணிமாந்தம்) என்பதில் வட்டாரங்களுக்கு வேறுபாடு உண்டு. தமிழ்நாட்டில் பஞ்சாங்கங்கள், மனப்பாடம் செய்யப்பட்ட செய்யுள் அட்டவணைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாரம்பரிய வாக்கிய முறையையோ, வானில் காணப்படும் கிரக நிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட திருக்கணித முறையையோ பின்பற்றுகின்றன. 19ஆம் நூற்றாண்டில் பழைய அட்டவணைகளின் கணக்குகள் விலகிச் செல்வது தெரியவந்தபோது, சென்னையின் சீர்திருத்தவாதிகள் திருக்கணிதப் பஞ்சாங்கங்களுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்தனர். இரண்டு வகையான பஞ்சாங்கங்களும் இன்றும் வெளியிடப்படுகின்றன.
கி.பி. 1952-1957 (குழு அமைக்கப்பட்டது 1952, அறிக்கை வெளியானது 1955, தேசிய நாட்காட்டி 22 மார்ச் 1957 முதல் பயன்பாட்டில்)
இந்திய நாட்காட்டி சீர்திருத்தக் குழுவும் லாஹிரி அயனாம்சமும்
இந்தியா முழுவதும் பயன்பாட்டில் இருந்த ஏறத்தாழ முப்பது நாட்காட்டிகளை ஆராய, 1952இல் அறிவியல், தொழில்துறை ஆராய்ச்சிக் கழகம் (சிஎஸ்ஐஆர்) இயற்பியலாளர் மேகநாத் சாஹா தலைமையில் ஒரு நாட்காட்டி சீர்திருத்தக் குழுவை அமைத்தது; வானியலாளர் என். சி. லாஹிரி அதன் உறுப்பினர்களில் ஒருவர். அதன் 1955 அறிக்கை, 22 மார்ச் 1957 முதல் அதிகாரபூர்வமாகப் பயன்பாட்டுக்கு வந்த இந்தியத் தேசிய நாட்காட்டிக்கும், சமய நாட்காட்டிகளுக்கான ஒரு நிலையான அயனாம்சம் உட்பட அதிகாரபூர்வ வான்நிலை அட்டவணைக்கும் தேசியப் பஞ்சாங்கத்துக்கும் (ராஷ்ட்ரீய பஞ்சாங்கம்) வழிவகுத்தது. சித்திரை (ஸ்பைகா) நட்சத்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அரசின் இந்திய வானியல் வான்நிலை அட்டவணையில் இடம்பெறும் அந்தச் சித்திரபக்ஷ மதிப்பே லாஹிரி அயனாம்சம் என அறியப்படுகிறது; இன்று இந்தியாவில் மிகப் பரவலாகப் பயன்படும் நிராயன அடிப்படை இதுவே.
20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி முதல் இன்றுவரை (ஸ்விஸ் எஃபெமெரிஸ் முதன்முதலில் வெளியானது 1997இல்)
கணினிகள், ஜேபிஎல் வான்நிலை அட்டவணைகள், ஸ்விஸ் எஃபெமெரிஸ்
20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலிருந்து ஜோதிடர்கள் அச்சிடப்பட்ட அட்டவணைகளிலிருந்து மென்பொருளுக்கு மாறினர். நாசாவின் ஜெட் புரபல்ஷன் ஆய்வகம் மிகத் துல்லியமான கிரக வான்நிலை அட்டவணைகளை (டிஇ வரிசை) வெளியிடுகிறது. அந்தத் தரவுகளின் அடிப்படையில் 1997இல் ஆஸ்ட்ரோடியன்ஸ்ட் வெளியிட்ட ஸ்விஸ் எஃபெமெரிஸ், ஜோதிட மென்பொருள்களுக்கான பொதுவான கணக்கீட்டு அடித்தளமாக மாறியது. ஒருகாலத்தில் கையால் கணிக்கப் பல மணிநேரம் எடுத்த ஜாதகத்தை இன்று சில கணங்களில் கணக்கிடலாம். ஆனாலும், பலன் விளக்கும் மரபு இன்றும் செவ்வியல் நூல்களையே சார்ந்துள்ளது.
இந்தப் பக்கத்திற்கான ஆதாரங்கள் →
ஜோதிடம் பாரம்பரிய வழிகாட்டுதலாக மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது; இது உத்தரவாதமோ நிபுணர் ஆலோசனைக்கு மாற்றோ அல்ல. எங்கள் பொறுப்புத் துறப்பு அறிக்கையைப் படியுங்கள்.
காலத்தால் அழியாத ஜோதிடம். இன்றைய தெளிவு.
துல்லியமாகவும் நிதானமாகவும், நவீன நோக்கத்துடனும் வழங்கப்படும் பாரம்பரிய ஜோதிடம்.